Etiqueta: Almanaque do Asombro
O ceo das ciencias sociais
A xerarquía das ciencias e a separación das ciencias e as humanidades é unha falacia. A ciencia social permite que a ciencia se vexa as engurras, que os laboratorios teñen paredes, as paredes, oídos, e os orzamentos, intencións. Serve para lembrar que a descuberta máis pura non deixa de ser filla do seu tempo, dos seus acertos e miserias.
A laranxa cuántica
Unha apoloxía do felino como a única entidade capaz de colapsar a función de onda mentres lambe unha pata. E se a materia escura fose como a indiferenza dun gato negro nun cuarto sen luz?
A ceo aberto, dando voces
Ver as estrelas é un dereito, un dereito que se propuxo como o número 18 dos obxectivos Axenda de Desenvolvemento Sostíbel 2030 (ODS) de Nacións Unidas. Somos a primeira xeración de homínidos que, entendendo o que é fisicamente unha galaxia, deixa de ver a súa propia no ceo nocturno.
Onde estaremos cando o leamos
Aquelas amizades que parecían desafiar as leis da física tamén están suxeitas á deriva continental da cuarta dimensión. Non sempre hai culpables, nin traizóns. Só a física implacable da vida imitando o cosmos: actúa entre nós unha sorte de enerxía escura, esa forza misteriosa que non só afasta as galaxias, senón que acelera a súa separación canto máis distantes están.
Cantarlles ás abellas
A abella, criatura de 100 millóns de anos de orde hexagonal, fica presa na desorde dun mundo que se autopoliniza colapso. E queda o despropósito das flores orfas e sen froito. E as alvarizas tan baleiras de ritual como cheas de urxencia.
O que desde a órbita nos constitúe
Desde esta órbita, o abandono é a tonalidade principal: o noso mundo tampouco ten compañeiro habitado. Quero ver algo máis: que neste planeta polo de agora só, cada recanto inventou a súa propia forma de existir. Non é un problema por resolver, a biodiversidade, máis ben o único xeito no que a vida dá en manifestarse.
Aquelas listas de cousas sobre as que nevará
Mentres os humanos discutían leis no Parlamento, as patacas Agria da Limia, as Kennebec e a Fina de Carballo seguiron o seu propio calendario, indiferentes ao DOGA. As únicas filósofas que de veras nos quedan, seguiron a remoer baixo os cornos.
Xustiza poética / xustiza cósmica
Cando unha administración pública pide «altruísmo» a unha creadora autónoma para «facer país», está apelando a unha falsa xustiza poética. A xustiza poética rompe a chorar cando observa a folla de gastos dun evento cultural.
-
Aquí non hai diso? O palangre da ultradereita
No resto do Estado semella irremediábel o ascenso da ultradereita, pero súa presenza institucional en Galicia parece lonxe de producirse. Estamos libres dese monstro que chama ás nosas portas ou témolo vivindo na casa e non nos queremos decatar?
-
Xosé Manuel Beiras, o político que nunca quixo ser estatua
O intelectual que durante décadas iluminou o nacionalismo galego morreu sen querer converterse nunca no personaxe que Galicia construíu ao seu redor.
-
As filtracións tóxicas tras as choivas reavivan a alarma pola balsa de lodos vermellos de Alcoa en Lugo
Ecoloxistas Galicia Atlántica e Verde denuncia escorrentías que terían chegado a estradas e colectores e reclama activar o plan de emerxencia da Xunta polo risco para a saúde da veciñanza e para o medio ambiente.
