ENFOCARTE

Ao fondo á dereita

«Imaxínao sentado no váter», díxolle María. Olalla concertara para o día seguinte unha entrevista de traballo e o posible empregador era un xefazo que, con só pensar en telo diante, impoñíalle. Pero fantasiar con alguén importante nunha situación tan íntima transformábao nun mortal máis, e a ela iso provocáballe un…

Bocados de realidade

Coas historias da pantalla, da grande ou da pequena, viaxamos nunha montaña rusa de sensacións. Na ficción ponnos unha boa intriga, xenerosa co suspense e que nos teña pegados á butaca ou ao sofá tentando resolvelo todo antes de que nos desvelen o final. Se o que miramos está baseado…

As luces do mar

Todos os veráns ía decotío ao Monte Faro das illas Cíes e sentíame Brigitte Bardot, filla do torreiro en Manina, fille sans voile (1952). Daquela non instalaran aínda os quita medos que hai hoxe, así que subiamos con moito xeito para ver o solpor, co bocata e as pipas na…

Un millón de vacas (votantes)

A máis dun candidato electoral viríalle caralludo que no seu concello as vacas fosen votar: seguro que algúns resultados daban un bo xiro, sobre todo nesas alcaldías que se decidiron por unha presa de papeletas. En Lalín, onde o número de rubias e frisoas censadas é maior que o de…

Pintando un Hopper no cine

Non falla: sempre que nunha película aparece un lugar recoñecible, rebumbio na sala. Se os protagonistas quedan na Torre Eiffel, na fila de diante un saca o cóbado e, sorrindo, dille ao veciño: «París», como se o outro fose cego ou non estivese a ver o mesmo filme. Eses detalles…

A procesión audiovisual de maio: Cans e Olloboi

Nun bar de Santiago, o informativo da televisión anunciaba o palmarés do festival de Cannes. O reporteiro, que ía xusto de francés, pronunciou Cans, co ese final, e durante tres minutos falou dun inexistente Festival de Cans. «Esa é a miña aldea», dixo Alfonso Pato co sorriso aberto. «Es francés?»,…

Entre cines: Emilio Baños, Arturo e Cesáreo González

Na casa non se mercaban caramelos, pero eu sabía do agocho onde coller un de cando en vez. Ao saír da escola, moitas tardes, quedaba a cargo da porteira Angelita ata que a miña nai volvía dos recados. O baixo do edificio no que viviamos era o almacén da distribuidora…

Eligio, o loro, Cunqueiro e outros feriantes

Acaban de reabrir a mítica taberna Eligio de Vigo. O meu pai parou alí sesenta anos a tomar a chiquita, e de nena prestábame moito cando me levaba. Eligio, coa súa bata azul e o lapis na orella, facíame sentir importante porque aos fillos dos clientes sempre nos chamaba polo…

Cadernos de cine

Hai algún tempo, o director Jorge Coira ensinoume un caderno no que apuntaba títulos de películas: tiña un por día, con anotacións sobre cada cinta que miraba. Pareceume a mellor das ideas para recordar diálogos ou escenas de impacto e aforrarme o traballo de, co tempo, andar buscando na memoria. Prometinme…

Carteira fóra de serie

A carteira vén sorrindo cara a min cunha postal na man. En cada viaxe compro unha postal bonita, escribo nela algún desexo e o enderezo de casa e, cando a recibo, lembro con simpatía os días de Roma, Sevilla ou París. A miña carteira en Santiago é unha rapaza nova…

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail