Categoría: Almanaque do Asombro
O ceo das ciencias sociais
A xerarquía das ciencias e a separación das ciencias e as humanidades é unha falacia. A ciencia social permite que a ciencia se vexa as engurras, que os laboratorios teñen paredes, as paredes, oídos, e os orzamentos, intencións. Serve para lembrar que a descuberta máis pura non deixa de ser filla do seu tempo, dos seus acertos e miserias.
A laranxa cuántica
Unha apoloxía do felino como a única entidade capaz de colapsar a función de onda mentres lambe unha pata. E se a materia escura fose como a indiferenza dun gato negro nun cuarto sen luz?
A ceo aberto, dando voces
Ver as estrelas é un dereito, un dereito que se propuxo como o número 18 dos obxectivos Axenda de Desenvolvemento Sostíbel 2030 (ODS) de Nacións Unidas. Somos a primeira xeración de homínidos que, entendendo o que é fisicamente unha galaxia, deixa de ver a súa propia no ceo nocturno.
Onde estaremos cando o leamos
Aquelas amizades que parecían desafiar as leis da física tamén están suxeitas á deriva continental da cuarta dimensión. Non sempre hai culpables, nin traizóns. Só a física implacable da vida imitando o cosmos: actúa entre nós unha sorte de enerxía escura, esa forza misteriosa que non só afasta as galaxias, senón que acelera a súa separación canto máis distantes están.
Cantarlles ás abellas
A abella, criatura de 100 millóns de anos de orde hexagonal, fica presa na desorde dun mundo que se autopoliniza colapso. E queda o despropósito das flores orfas e sen froito. E as alvarizas tan baleiras de ritual como cheas de urxencia.
O que desde a órbita nos constitúe
Desde esta órbita, o abandono é a tonalidade principal: o noso mundo tampouco ten compañeiro habitado. Quero ver algo máis: que neste planeta polo de agora só, cada recanto inventou a súa propia forma de existir. Non é un problema por resolver, a biodiversidade, máis ben o único xeito no que a vida dá en manifestarse.
Xustiza poética / xustiza cósmica
Cando unha administración pública pide «altruísmo» a unha creadora autónoma para «facer país», está apelando a unha falsa xustiza poética. A xustiza poética rompe a chorar cando observa a folla de gastos dun evento cultural.
Coidar no ocre da luz
A segunda cousa máis difícil que fixen na vida foi coidar de mamá cando outros comezaban a chamarme mamá.
Vento xélido e o lume do paporroibo
Conto os anos de vida que custará pagar unha vivenda que igual é un cuarto de vasoiras, un faiado. Sei que non habito un fogar, que se o miro ben é un activo financeiro. A xentrificación avanza pero quen se vai dar conta, se non é con tanques senón con cafetarías boutique.
A ocultación da estrela
24 pensamentos decote sobre o entrelazamento ciencia-literatura-sociopolítica-arte, a xeito de calendario de Advento de 2025. Homenaxe as 24 _ko_ do Calendario Sekki nipón como os Minteiros Verdadeiros.
-
Beirut, o gran teatro do mundo
Un percorrido pola capital libanesa, escenario mediterráneo e intenso no que se dan todos os aspectos da condición humana ata a esaxeración. Retratos da súa cultura contemporánea recollidos nesta reportaxe do 2019, agora dispoñible en aberto.
-
O vento e as togas: o traslado de xuíces sacode o TSXG
O que debería ser unha reorganización interna banal converteuse nunha tormenta institucional tras o traslado dos maxistrados Luís Villares e María Dolores López López dunha sección do TSXG a outra.
-
Dúas e dúas non son cinco
Unha cousa é estar contra o evolucionismo e outra moi diferente levar á práctica unha especie de lei de involución das especies políticas. As especies involucionistas fixéronse co poder, digamos, necropolítico en gran parte do mundo. E en contra da biopolítica.
