Categoría: Alexandre Mato
A capitulación europea
Se os 27 e Bruxelas non son quen sequera de impor a súa voz nos seus propios asuntos, isto é, na pertenza futura de Ucraína ao club comunitario, quedaranos unha UE sometida aos Estados Unidos. Subordinación atlantista á que o mercado único de Delors, Maastricht e o euro viñan poñer fin.
Un raio de esperanza ou as nubes de Ruisdael?
O triunfo nos Países Baixos dun candidato liberal europeísta provocou a primeira derrota de importancia da extrema dereita recentemente en Europa, aínda que cun resultado axustado. A Geert Wilders, o osixenado líder islamófobo, saíulle mal a aposta de derrubar o goberno de coalición que lideraba o seu partido para forzar novos comicios dos que saír con maior forza parlamentaria.
Políticos para un tempo prohibido
Coma se fose un ente de intelixencia artificial coordinado, a extrema dereita leva tempo colocando os seus peóns sen retroceder nas prazas conquistadas. Semella un avance lento pero inexorable para gañar a partida, ante o que vemos a parálise ou incapacidade da clase política europea.
O xenocidio de Gaza quebra a Unión Europea
No mesmo barco que a ultra italiana Giorgia Meloni navega Alberto Núñez Feijóo, preso desa concepción entre os líderes da dereita europea pola cal consideran Israel como un faro en Oriente que libra en favor das democracias occidentais a guerra fronteiriza contra réximes musulmáns vistos como bárbaros
A criminalización das ONGs
Un informe dos auditores europeos denuncia opacidade no financiamento das ONGs. A ofensiva dos ultras aumentou, agora con munición das institucións. De fondo, hai un desprezo patolóxico ao seu traballo: a extrema dereita e parte da dereita consideran que o labor caritativo pertence á Igrexa católica.
Os problemas medioambientais galegos amoréanse en Bruxelas
A Comisión Europea aínda non se pronunciou sobre Altri, pero semella ser consciente do impacto negativo das verteduras de auga en especies de vital importancia marisqueira. E isto sería unha novidade aínda non pública nin oficial porque suporía a intervención de Bruxelas.
Europa péchase nun castelo armado e cheo de xenofobia
O plan da Comisión Europea para crear centros de deportación e detención en países fóra da UE é un dos protagonistas da semana. Bruxelas lava as mans do que poida acontecer neses cárceres. Aseguran que as condicións dependerán do pactado entre ese país europeo e o non europeo
Europa fica soa nun vello mundo que esmorece
A decisión de Trump de impor conversas de paz sobre a guerra en Ucraína, nas que Rusia obtén de inicio parte das reivindicacións, Kiív é mero espectador e a UE non senta na mesa, confirman a impresión dunha orde mundial que se esvae.
A ultradereita pon unha pica en Flandres (e en Bélxica)
Coma pezas de dominó, os gobernos europeos van caendo nos últimos anos en mans da extrema dereita, de dereita radical ou de partidos euroescépticos profundamente conservadores. Hai varios fenómenos que axudaron a derrubar o dique de contención.
Burócratas en piloto automático fronte a bárbaros soberanistas
En Bruxelas están cumprindo coas directrices pautadas na UE ante o novo goberno de Trump: nada de enfrontamentos dialécticos nin políticos. Nin sequera o saúdo pseudo-nazi de Musk fixo que se saísen dese guión. «Cabeza fría», dixo Teresa Ribera.
-
Julio Iglesias, un canto ao PP: máis de tres décadas de apoio político a cambio de patrocinios millonarios
De Fraga a Aznar e de Zaplana a Ayuso, Almeida e Feijóo, o Partido Popular leva anos presumindo de amizade e proximidade co cantante agora denunciado por acoso sexual.
-
Decrecer é liberar
A cifra non para de bater récords. No World Inequiality Report 2026 explicábase que o 10% da poboación planetaria concentra o 75% da riqueza. Isto pon en evidencia que o decrecemento redistributivo non só é unha estratexia de clase solvente, senón mesmo unha cuestión urxente de supervivencia.
-
Remontarás ríos de tinta
O salmón non remonta en solitario. Para teimar en ser un Nós, ás veces insistimos en adobiar a Castelao cun Eu que lle pega pouco. Con ese culto posmoderno e reseso ao Eu autorial que pasa por riba dos colectivos, é doado esquecer que el -non nacendo na miseria- tivo sempre voz para dárllela a quen non a tiñan.
