Hai tempo que deixei de ver a serie Black Mirror. Non podo mirala. Non porque non me encante, senón porque as historias se volveron distopías tan reais que me era imposible tragalas. Son boísimos guións distópicos, si, pero demasiado próximos a unha realidade onde vive o mal. Historias demasiado posibles que consideran a maldade humana como un tecido feito de spandex. Non puiden ver toda a temporada seis e a sétima xa leva un tempo en Netflix. Pero o outro día collín alento, enchín os pulmóns de aire e deille ao play.

Vin a temporada enteira dunha sentada. Dos seis episodios, a metade van de amor. O primeiro, «Common People», vai do amor dunha parella normal fronte á brutalidade canalla e asasina do capitalismo. Parece un conto de hoxe nalgún país onde a sanidade sexa privada, como os Estados Unidos. Pero os protagonistas quérense dabondo. O malo malón é a avaricia do sistema. Gustoume. Fíxome sentir vergoña de ser unha humana, mais pareceume unha boa representación do que está a pasar.

Supoño que o feito de que Black Mirror sexa menos brutal fará que perda interese para moitos televidentes, pero para min foi o contrario. Paréceme que coa distopía xenocida de Israel asasinando nenos e adultos palestinos, periodistas, médicos e voluntarios impunemente todos os días, non hai serie que poida facer un guión máis incrible ca o que está a pasar nestes días. É máis, gustaríame pensar que os mesmos produtores de Black Mirror lles dixeron aos guionistas: «A ver, nenos, que a xente non pode máis. Están fartos de ver o lado escuro da humanidade. Facede algo fantástico, pero que teña amor, polo menos un pouco de amor».

Velaí está tamén o episodio «Eulogy», unha historia de amor que me pareceu máis unha lista de reproches e arrepentimentos para acabar cunha sorpresa á antiga, quizá doce de máis, digna daquel gran Frank Capra. Neste «Eulogy» hai moitísimo feminismo. Móstrase o namorado falar e falar e, as máis das veces, meter a pata ata o fondo, aprendendo ao final dunha vida que a muller mala que o deixara abandonado non fora tal.

«Hotel Riverie» é o episodio tres e o que máis me gustou. É unha carta de amor ao cine dos anos corenta. É comedia screwball, é naíf, refrescante, é gai, ten mulleres protagonistas, e é tamén unha maneira de reescribir un clásico de Hollywood no que as actrices e os actores tiñan que vivir no armario para sempre. Por momentos recordoume a aquel film de Woody Allen, A rosa púrpura do Cairo, no que Mia Farrow se metía nunha película en branco e negro e namoraba dalguén. «Hotel Reverie» é algo así, pero nun futuro onde ao facer un remake dunha peli clásica ata é posible «infiltrar» unha actriz e converter o film nunha historia de amor de mulleres lesbianas. Unha delas vive en branco e negro dentro da película; a outra é unha actriz negra, que vive no futuro. Non farei spoilers. Só algunha cousiña que me chamou a atención.

A muller actriz en branco e negro fai o papel dunha famosísima actriz da época, chamada Dorothy Chambers. Nas décadas dos anos cincuenta nos Estados Unidos, cando querían saber se alguen era gai, preguntábanlles: «Ti es amiga/o de Dorothy?». Dorothy é o nome da nena (Judy Garland) no Mago de Oz, un film de culto na comunidade LGBGTQI+ daquela época. Dubido que unha nena ou neno queer de hoxe teña idea de quen é Dorothy, pero neste episodio a actriz protagonista chámase igual ca ela. Noutra escena memorable, a nosa Dorothy descobre que pode saír da película cruzando a cuarta parede, mais ao cruzar a emulsión do film, cae nun lugar escuro que ben podería ser o interior dun armario, dun closet. E aí rememora a súa vida e decátase de que a viviu no armario. Desta forma tan sutil descubrimos que a nosa Dorothy debeu andar namorada da súa asistente, mais naquela época ata as cousas do amor tiñan regulación. Descubrimos que Dorothy abandonou o mundo do cine e desapareceu para sempre, tipo Greta Garbo, ata que morreu no olvido. Pero agora consegue saír do armario e volver á pelicula que por un problema técnico a deixa xunto a outra actriz protagonista, unha muller que vive abertamente a súa orientación sexual.

Gustoume moitísimo ver mulleres en branco e negro bicarse, unha branca e unha negra, e quererse nunha atmosfera dos anos corenta. Chamoume moitísimo a atención a espectacular interpretación de Emma Corrin,  a actriz que facía o papel Dorothy. Estivo impecable. Foi como ver a Garbo en Grand Hotel, ou a Colbert en Sucedeu unha noite, ou a outra deusa deses tempos, renacer e ter a potestade de interpretar unha muller con libre albedrío. Non lles conto como acaba, mais paga a pena ver un pouco de amor nun Black Mirror que, coma nós, non sempre ten que ser un portal para dar saída á maldade.