The young Pope

A beleza da cabeceira de The Young Pope, de Paolo Sorrentino, é unha bestialidade. Un golpe exquisito de arte -que acorde coa narración da serie- rabuña a Igrexa católica sen pudor.

Se cadra vin esta intro xa trinta veces, e cada vez (si, cada vez) esas poderosas imaxes envoltas na música de Devlin desvélanme novas simboloxías. Sorrentino transcende o seu pontífice imaxinario: Sorrentino é o mesmo Deus creador.

A cabeceira arrinca cun moi novo Pío XIII, interpretado por Jude Law, a camiñar por un corredor con pasos longos e repousados (así son as secuencias da serie, longas e repousadas), mirando sempre de fronte, con esa seguridade dos soberbios. Á súa esquerda vai deixando unha cadea de pinturas clásicas sobre as que escintila unha estrela fugaz. É esa estrela a que aluma todos os capítulos. O director e guionista italiano escolle minuciosamente os cadros, e con eles, en rigorosa orde de aparición, conta a esencia do que vai acontecer en cada un dos episodios: un spoiler para os moi entendidos en arte. Os mortais coma min sorprendémonos cando, antes da traca final, o papa chíscalle o ollo á cámara, como se nos preguntase: «Cacháchelo?». E aí empeza a inquietude. E non queda outra que debullar pintura a pintura. A medida que vas escaravellando no significado dos lenzos, impresiona a intelixencia salvaxe de Sorrentino para narrar en imaxes.

O director escolle unha obra de Gerard Van Honthorst para iniciarnos neste paseo. Un xenio coa iluminación, a metáfora do comenzo da vida. En A adoración dos pastores a luz cega o presebe do neonato Xesús, a crisma máis importante da Igrexa católica. A mirada é só para a criatura, teslle que adicar o seu tempo á pintura para descubrir as facianas de abraio e felicidade da decena de persoas que rodean ao neno. Polo mesmo, no primeiro episodio a investidura de Pío XIII supón tamén o comezo dunha nova etapa. E só podes fixar a túa atención nese pontífice mozo tan peculiar coma controvertido. As subtramas e personaxes secundarios quedan eclipsados pola súa figura, pero as pinceladas certeiras do papa precisan, para brillar, da escuridade que o rodea. Así no cadro de van Honthosrt como na ficción de Sorrentino. É a abertura, a primeira luz, dunha serie tan contraditoria como a propia Igrexa católica.

A adoración dos pastores, Gerard van Honthorst

Esa ringleira de pinturas (entre as que vemos Santo Tomás de Villanueva repartindo esmola do burgalés Cerezo) comparten simbolismo con todo en The Young Pope, e lévame a pensar que o guión non é máis que unha escusa para mostrar tanta obra de arte.

A cabeceira reserva un golpe final con La nona ora, de Maurizio Cattelan, a única escultura entre pinturas. A estrela fugaz que anuncia tempos brillantes convértese nun meteorito destrutor, nunha negra roca mortal que esmaga a Juan Pablo II. Cattelan retrata en cera a un home que se consume: xa non vemos ao papa como a figura intocable e superior que coñeciamos, senón como un ser humano mortal. La nona ora é unha peza contemporánea tan polémica como o protagonista desta serie, e ambos atrapan.

La nona ora, Maurizio Cattelan

The Young Pope destila arte, e eu -que nunca crin en máis nada que a beleza- rezo cada noite un avemaría para que na segunda tempada Sorrentino nos empape de novo coa súa creatividade e elegancia.  E, xa postos en modo oración, vou aprender o credo para que un día Castelao, Laxeiro, Menchu Lamas, Granell, Díaz Pardo, Lugrís ou Maruja Mallo enmarquen coa súa potente beleza as nosas series. Ese día crerei en Deus.

Amén.



Publicítate con Luzes

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail