texto alternativo

Os 300

Este artigo tamén está dispoñible en: Castelán

Non, non son os 300 espartanos, musculados como se esculpisen o corpo no Leónida’s Gym, que aguantaron nas Termópilas a acometida do exército persa e a honra guerreira da súa cidade-Estado. Pero estes outros 300 están milagrosamente tan coordinados e disciplinados como aqueles lacedemonios na defensa da honra do Goberno español, vilipendiada pola súa acción en Cataluña. E iso que son docentes universitarios, o ambiente (despois da corte imperial de Roma e dos congresos dos partidos) onde se dan máis puñaladas por aula cadrada. Son uns catedráticos e profesores de Dereito de toda España que dirixiron unha carta a Jean-Claude Juncker, presidente da Comisión Europea, afirmando que quen violou a lei non foron o Goberno de Rajoy, os xuíces ou a policía, senón as autoridades catalás. O escrito profesoral apoia en todo a acción do Goberno central, asegurando que o Govern catalán infrinxiu a Constitución e mesmo as leis autonómicas, ata respaldar a prisión dos Jordis por sedición e cualificar de «proporcionada e non abusiva» a forza usada pola policía na xornada do referendo, xa que sufriu «unha emboscada». Os profesores negan que España sexa unha ditadura, posto que en caso contrario eles serían os primeiros en protestar.

É xa arriscado debater cun profesor de Dereito, canto máis con trescentos. Non é difícil chegar ao consenso de que, efectivamente, a Constitución española non permite independencia ningunha. Precisamente diso é do que se queixan os independentistas, de que non teñen unha vía legal para acadar os seus obxectivos, mentres hai outros, tampouco previstos, que se resolven da noite para a mañá, segundo conveña. Posiblemente de aí tomaron exemplo as autoridades catalás á hora de saltar por riba das súas propias leis. E desde logo que España non é unha ditadura (e se o fose, dubido moito que os profesores fosen os primeiros en denuncialo).

Pero as mesmas instancias europeas apuntaron que a normativa sobre a liberdade de expresión non era moi católica, e que o feito de que o Goberno use á fiscalía, non xa para dirixir a súa acción política senón para salvar o cu dos corruptos amigos, non é moi presentable. En canto á acción da xudicatura, pois máis ben o criterio xeral é que algúns, por así dicilo, son sensibles ás suxestións. De feito, hai outro escrito, asinado por un cento de profesores ―outros, quero crer― que aseguran que nin hai delito de sedición, e que de habelo, non é Audiencia Nacional quen tería que xulgalo, polo que cualifican as medidas da xuíza Lamela ―esa que todos os galegos nos preguntamos de quen vén sendo― de «gravemente desproporcionadas». Ese outro escrito, non obstante, di que «o Govern podería ter cometido ‘múltiples delitos’, que teñen que ser investigados e, no seu caso, sancionados conforme ao que esixe o noso ordenamento penal».

Quero dicir que podo entender que haxa criterios opostos sobre aspectos xurídicos (ao cabo, viven diso), e tamén que os bandos, as xerarquías e as cadeas de favores concedidos ou por conceder conforman as unanimidades de criterio, por estrañas ao pensamento que parezan. Pero o que non me cabe na cabeza é como tantísimos profesores que aquel 1-O quedaron claramente na casa, ou estaban en calquera sitio menos nos colexios electorais, poden respaldar unanimemente coa súa sinatura e co seu crédito científico uns feitos que non viron, e mesmo cualificalos dunha forma tan contundente como «unha emboscada». Dicía Freud, que diso algo sabía, que se dous individuos estaban de acordo en todo, podía asegurar que un deles pensaba polos dous. Pois imaxinen 300.

 

Este artigo tamén está dispoñible en: Castelán



Publicítate con Luzes

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail